باقى بگذارد . پس دارويى از تركيب كره و ادويه به جاى بريده شده مىمالد و زخم را مىبندد . نوزاد را در پارچهء سفيد مىپيچند و در رختخواب كوچك مىگذارد . معمولا اين ، رختخواب را روى تنورى كه براى نان پختن به كار مىبرند مىگذارند ، و پايين رختخواب برنج ( براى صدقه دادن ) مىگذارند ، و هفت روز پس از زايمان ( " گوچىيا " در ژاپنى ) اين برنج را به فقير مىدهند . پس از قيچى شدن ناف به ماما پاداش مىدهند . فقط در تابستان بىدرنگ پس از وضع حمل نوزاد را حمام مىكنند ، اما در فصل زمستان اولين حمام در روز هفتم تولّد است . پس نوزاد را در گهواره مىگذارند و دور او را با پارچه يا پوشاك پر مىكنند تا بچه حركت نكند . وقتى كه زائو از خونريزى بازايستاد به زودى از آب گرم استفاده مىكند . نام‌گذارى نوزاد هم جزو آيين تولد يا ( به ژاپنى ) " گوچىيا " است . در اين وقت است كه حق الزحمهء مرسوم را به ماما مىپردازند . وقتى كه نوزاد شروع به راه رفتن مىكند ، حلقه‌اى را كه زنگهاى كوچك دارد به پاى كودك نوپا مىبندند تا با گام برداشتن صداى دلنواز بدهد . اگر پستان مادر خشك باشد ، دايه مىگيرند تا طفل را شير بدهد . براى انتخاب زن شيرده پيش از هرچيز از نسب و تبارش تحقيق مىكنند ، و يك بار كه دايه آوردند ، كمتر پيش مىآيد كه تغييرش دهند . نيز ، سواى حقوق معين پاداش هم به مادر رضاعى طفل مىدهند . تن نوزاد را با دارويى از تركيب چند ادويه ( و روغن ) نرم مىكنند تا گرما و تابش خورشيد به پوست آسيب نرساند . براى پيشگيرى از بيمارىها ، به خوراك طفل هم ادويه‌هايى مىزنند . اگر نوزاد بيمار بشود ، ماما پرهيز غذايى مىدهد ( به ژاپنى " دوكوداچى " ) ، و پدر و مادر پيش همسايه‌ها و خويشان و حتى بستگان دور مىروند و از آنها نظر مىخواهند و شربت و داروى گوناگون به بچه مىخورانند . در اين معالجه بيشتر از قنداق ( شربت قند ) يا ترياك استفاده مىكنند . شمارى از گياهان دارويى ايران از ديرباز معروف بوده و به شرق و غرب ( چين و اروپا ) رفته است . بچه كه هشت ساله شد ، او را به مكتب مىگذارند . در اينجا نخست قرآن و شعر